Versterkte signalen in coronatijd, bekostiging opleiding OG en ommetjes met collega's

Zondag 7 maart. Ommetjes maken, de bekostiging van de opleiding orthopedagoog-generalist, samenwerken met informele steun in de jeugdhulp en samen vooruit kijken ná corona.

Donderdag spraken we als NVO met VWS over bekostiging van de opleiding orthopedagoog-generalist. Vanaf 1 januari 2020 is het beroep opgenomen in de Wet BIG en het is inmiddels ruim een jaar geleden dat we de aanvraag voor bekostiging indienden. Ook is al ca. drie maanden duidelijk dat de orthopedagoog-generalist (weer) regiebehandelaar kan zijn in de ggz. Voor bekostiging is dat allemaal niet genoeg. Voor VWS moet duidelijk zijn of bekostiging noodzakelijk is om in de toekomstige behoefte van het beroep te voorzien. Daarvoor hebben we wel indicaties, maar niet méér dan dat. De brancheorganisaties steunden onze aanvraag afgelopen najaar. VGN en Actiz stuurden heel onlangs een brief aan VWS met het signaal dat voor bepaalde functies in de Wet Zorg en Dwang onvoldoende postmasteropgeleide professional te vinden zijn. Uit de gehandicaptenzorg en uit wijkteams jeugdhulp horen we dat signaal vaker.

In de jeugdhulp zijn nu, op een twintigtal instellingen voor jeugd-ggz na, helemaal geen bekostigde opleidingsplaatsen. In het onderwijs al evenmin. We weten dat van de 2800 opleidelingen gz-psycholoog er 1200 een orthopedagogische achtergrond hebben. Maar we weten niet welk deel daarvan voor een opleiding OG zou hebben gekozen als die opleiding bekostigd zou zijn. Misschien zou een onafhankelijk onderzoek van het Capaciteitsorgaan meer duidelijkheid kunnen geven, maar dat onderzoek wil VWS (nog) niet starten. Daarom gaan we nu eerst met en voor VWS een bijeenkomst organiseren, met werkgevers, opleidingen en opleidelingen, om signalen die we hebben te delen.

Samen met de brancheorganisaties organiseerden we een viertal expertmeetings over informele zorg. Daaruit is niet alleen een mooie weergave voortgekomen over wat informele zorg is en wat er te verbeteren valt als het gaat om samenwerken met professionals, maar ook een concreet werkplan. Dát samenwerken met informele zorg belangrijk is, illustreert de weergave in tal van opzichten. We weten ook wat we willen doen om die samenwerking binnen instellingen en met professionals te verbeteren. We maken ons alleen zorgen dat als we dit werkplan gaan uitvoeren, we dat er allemaal een ‘beetje bij gaan doen’. Daarom willen we graag inzetten op een projectleider, die dit coördineert; een projectleider van en voor de brancheorganisaties en professionals samen. Want hier staan we als werkgevers en professionals hetzelfde in. Tsja, en eerlijk is eerlijk: dan kijken we toch óók in de richting van de overheid om dat te faciliteren.

Donderdag was ook de dag dat ons kleine denktankje weer bij elkaar kwam om te bedenken wat wij concreet kunnen doen om onze leden te stimuleren hun rol te pakken in de periode die nu aanbreekt: de periode waarin duidelijk wordt wat corona betekent voor kinderen, jeugdigen en gezinnen. We zagen het afgelopen week weer voorbij komen: al dan niet terechte zorg van ouders over het game-gedrag van jongeren, toegenomen digitaal pesten, al dan niet seksueel getint, toegenomen signalen bij de Kindertelefoon over ernstiger kindermishandeling en huiselijk geweld en natuurlijk het belang van gelijke kansen voor kinderen op ontwikkeling in het algemeen. We destilleerden thema’s die er altijd al zijn, maar die nu iets meer uitvergroot zijn, sterker naar voren komen dan anders. Ook dan is nog steeds het credo: normaliseer wat kan worden genormaliseerd, zorg dat ouders en leerkrachten hun rol pakken en ondersteun ze als dat nodig is. Drie leden van ons denktankje gaan, elk voor zich, de komende twee weken concreet een idee uitwerken hoe wij ónze leden daarbij dan weer kunnen helpen. U hoort er hoop ik gauw meer van.

En verbinding in coronatijd: dat geldt ook voor ons als NVO-bureau. We startten met de app van Eric Scherder, die teams stimuleert elke dag een ommetje te maken. Collega’s met honden en kinderen die voor negen uur naar school worden gebracht hebben het tij mee. Als zij er aan denken de app aan te zetten (tot mijn grote ergernis vergat ik dat afgelopen week zelf een keer, terwijl ik toch al geen hond heb en ook geen kinderen meer die voor negen uur naar school moeten, dus mijn kortstondige positie aan kop is definitief verloren) staan zij moeiteloos vooraan.

Tot volgende week

M