Weeklog

Afbeelding: Marlies Post 1

Elke week, meestal op zondagavond, schrijf ik mijn weekbericht voor de website van de NVO. Op die manier hoop ik u inzage te geven in wat er zoal omgaat op het bureau en in de verenigingsprocessen van de NVO. Ik wil graag transparant zijn in wat wij als bureau doen. Tenslotte werken wij voor u en kunnen wij door uw contributiebijdrage doen wat we doen. Het weekberichtje is voor mij, naast formele documenten als het jaarverslag en een jaarrekening, dus ook een manier om aan u verantwoording af te leggen. Tegelijkertijd: u en ik moeten ons bewust zijn van de beperkingen daarvan; het is een persoonlijk weekbericht en vaak ga ik alleen maar in op waar mijn eigen agenda mij bracht. Maar daarmee dek ik echt niet wat er bureau- of NVO-breed gebeurt.

Ik hoop dat u mijn weekberichten met plezier leest. Uw reacties zijn natuurlijk heel welkom.

  • Professionals hun rol laten pakken, ouders betrekken bij cerebrale parese en collegialiteit

    Zondag 15 april. Met de Raad voor de Kinderbescherming spraken we afgelopen week over professionalisering van pedagogen. Met het Rijnlands Revalidatiecentrum over het belang van een gedragswetenschappelijke invalshoek in richtlijnen voor het omgaan met beperkingen als cerebrale parese. En we dachten mee met de vereniging van linguïsten, die op zoek is naar een professionaliseringssysteem zoals de NVO dat kent.

    Al weer weken geleden nam de Raad voor de Kinderbescherming contact met ons op; om kennis te maken en eens oriënterend met elkaar te spreken. Natuurlijk hebben wij contact met de Raad; we hebben leden die daar werken en we hebben o.a. contact in het kader van de Tijdelijke Wegingsregeling. Maar hier ging het om de bestuurder van de Raad, die in meer algemene zin met ons wilde praten. En dat was nog niet eerder gebeurd. Net die dag was het jaarlijkse inspectierapport over de Staat van het Onderwijs gepubliceerd en had staatssecretaris Blokhuis kenbaar gemaakt dat het wegwerken van wachtlijsten in de ggz zijn hoogste prioriteit was. Met die actualiteiten en een toelichting op wat die voor de NVO en haar leden betekenen begon het gesprek dan ook. Interessant is dat de Raad voor al zijn medewerkers naar ontwikkeling, vakbekwaamheid en onderlinge samenwerking gaat kijken. Of wij geïnteresseerd zijn in signalen… Ja, zeker! We zien op dit moment dat diverse grote instellingen, in de jeugdhulp en in de gehandicaptenzorg, bezig zijn met de rol van de professional en wat ervoor nodig is om die professional zijn rol te laten pakken. Het zou mooi zijn als we degenen bínnen die instellingen die daarmee bezig zijn, bij elkaar kunnen brengen en zo meer zicht kunnen krijgen op wat dát dan weer betekent voor ons aanbod. De Raad was er meteen voor ín.

    Al veel langer geleden reageerde één van onze leden op mijn column in de Pedagoog, die keer over ziekenhuispedagogen. Het vergde de nodige tijd om tot een afspraak te komen, maar afgelopen donderdag was het dan toch zo ver. We zaten met een multidisciplinair team om tafel bij het Rijnlands Revalidatiecentrum. Het team, dat o.a. bestond uit een pedagoog/fysiotherapeut, een psycholoog en een revalidatiearts, vindt het belangrijk dat in richtlijnen op hun terrein, zoals cerebrale parese, meer aandacht is voor de invalshoek van de gedragswetenschappen. Bij een beperking als cerebrale parese zou veel meer aandacht moeten zijn voor het proces waar de ouders in belanden en voor beperkingen die samengaan met die beperking, zoals een verstandelijke of sociaal-emotionele beperking van het kind. Onmiddellijk herkenbaar, natuurlijk, als dát waar wij als NVO voor staan. Wat kunnen wij nou betekenen? Nou, de vereniging van revalidatieartsen, die opdrachtgever is van deze richtlijnen, betrekken bij het initiatief van NJI om alle opdrachtgevers voor richtlijnen jeugd bij elkaar te brengen. Als NVO zouden we nieuwe richtlijnen graag willen becommentariëren en autoriseren op  het aanwezig zijn van aandacht voor ouders en voor de sociaal-emotionele consequenties van dergelijke beperkingen. We gaan proberen of we op die manier een overduidelijke wens van de professionals in deze mooie organisatie kunnen ondersteunen.

    Linguïsten werken ook op het domein waar pedagogen werken, vooral op het gebied van taal-spraakontwikkeling. Zij vormen een verhoudingsgewijs kleine beroepsgroep, die graag onze infrastructuur voor professionalisering, registratie en accreditatie zouden willen benutten. Maar dat kan eigenlijk niet zonder pedagoog te worden. Daar is in onze ogen natuurlijk niets mis mee, maar staat op gespannen voet met juist een eigen identiteit als linguïst. Daarin kunnen we dus helaas niets betekenen. Wat we wel kunnen doen, en graag, is als collega-vereniging meedenken over wat wél zou kunnen. We ondervinden als NVO regelmatig hoe fijn het is als verenigingen die in bepaalde ontwikkelingen verder zijn dan wij, zoals bijvoorbeeld de V&VN als het gaat om een ledenraad, zich collegiaal opstelt en eigen ervaringen en inzichten deelt.

    Over ónze ledenraad hoort u waarschijnlijk komende week meer.

    Tot volgende week,

    M

     

  • Ikkanhet.nl geeft pedagogen profiel

    Zondag 8 april. De campagne Ikkanhet.nl krijgt letterlijk steeds meer gezicht. Als alles gaat zoals we hopen, kunt u dat over een paar weken zelf beoordelen. En, nog veel belangrijker, kunt u dat gezicht van de pedagogiek zelf verspreiden en zo meehelpen aan de profilering van uw beroep. Dat partijen oog hebben voor de pedagoog bleek een paar weken...

    Lees meer
  • Stroomlijning Richtlijnen, SKJ overstijgen en intermurale samenwerking

    Maandag 2 april. Een goed initiatief van NJI: alle actoren die zijn betrokken bij richtlijnen jeugdhulp bij elkaar halen. Dat gebeurde maandagmorgen; betrokkenen bij richtlijnen jeugdhulp, jeugdgezondheidszorg, huisartsenzorg, generieke modules, richtlijnen verstandelijk gehandicapten en handreikingen voor licht verstandelijk gehandicapten kwamen b...

    Lees meer
  • Vechtscheidingen, beroepengebouw en 24 uur Jeugd

    Zondag 25 maart. Op initiatief en uitnodiging van VWS zetten zo’n 75 betrokkenen in een intensief traject een actieprogramma Jeugd in de steigers. 24 uur lang (nou, toegegeven, we hebben gedurende die 24 uur wel geslapen en gegeten) ging het over betere hulp aan jeugdigen, hun gezinnen en andere opvoeders. En, in mijn geval, over vakmanschap. Ben heel benieuwd naar het vervolg. Het beroepengebouw. Ik sprak er in dit weekbericht en ook in andere communicatiekanalen al eerder over. Dat wat lange tijd onbespreekbaar en voor sommigen ook onaantastbaar was, gaan we samen oppakken. ‘We’, dat zijn de NVO, de NVGzP, het NIP en de NVP. Onder ‘hoede’ van P3NL. Het allereerste piketpaaltje van dit project, dat een complex en meerjarig project zal zijn en dat in alle opzichten investering vergt van in ieder geval de direct betrokken actoren, werd dinsdagavond geslagen. Vechtscheidingen. Als het echt uit de hand loopt en partijen voor de rechtbank belanden, hebben de kinderen recht op een bijzonder curator. Gedragswetenschappers kunnen hier toegevoegde waarde hebben, Mits. Mits zij  formeel in aanmerking komen voor deze functie. Mits bekostiging reëel is. Mits er meer duidelijkheid is over rollen en verantwoordelijkheden. Die ‘mitsen’ vergen een goede probleemanalyse en een actieplan. Daar gaan we mee aan de slag,

    24 uur voor Jeugdhulp. Komen er meer kinderen en jongeren in jeugdhulp dan een paar jaar geleden? Staan zij inmiddels langer op een wachtlijst dan toen? Staan jongeren en hun gezinnen echt wel zo centraal als we met z’n allen zeggen en willen? Daarover ging het in deze bijzondere 24-uursconferentie. In een ‘vast’ groepje, waarin vakmanschap was wat ons bond, zetten we lijnen uit voor dat vakmanschap en rouleerden we vervolgens langs andere thema’s, zoals het stoppen van isolatie, de grens tussen 18- en 18+ en samenwerking tussen jeugdhulp en onderwijs. Als hoofdlijnen van vakmanschap formuleerden we uitgaan van de vraag van jongeren en hun gezinnen, náást de jongere en het gezin staan, mét in plaats van vóór hen beslissen en het zoeken van samenwerking als de hulpvraag dat vereist. Wat mij nog puzzelt is nog  of en hoe we ‘doelgerichtheid’ en ‘effectiviteit’ daarin kunnen inbouwen. Immers, samen doen wat werkt is niet voor niets bedacht en dat geldt ook voor de al langer bestaande handelingsgerichte diagnostiek.

    Het beroepengebouw. O.a. en misschien wel juist vanwege de beoogde opname van de Orthopedagoog-Generalist in de Wet BIG weer volop een item. Wat we willen is een beroepengebouw dat duurzaam inspeelt op (toekomstige) zorgvragen van cliënten en hun omgeving, in de volle breedte van de ggz, de langdurige zorg en de jeugdhulp en dat in ieder geval voor verwijzers, collega-beroepsbeoefenaren en werkgevers helder is. Niet zozeer voor cliënten. Tekenend daarvoor was een uitspraak van een vertegenwoordiger van een cliëntenorganisatie, op een bijeenkomst een paar weken geleden: ‘Beroepengebouw? Daar weet ik niets van. Ik wil gewoon goede zorg.’ Hoe we die toekomstige zorgvraag gaan analyseren? Daarvan heb ik nog geen idee. Waar we uitkomen? Nog minder een idee. Maar winst is dat de beroepsverenigingen samen vinden dat zij, dus wij, aan zet zijn en dat we onze schouders en samen onder willen zetten.

    Kinderen wiens ouders voor de rechtbank belanden omdat hun ouders in een vechtscheiding zijn verwikkeld hebben recht op ondersteuning. De rechter wijst voor hen een bijzonder curator aan. Meestal een advocaat, maar een gedragswetenschapper heeft hier zeker zo veel te bieden. Alleen, die moet natuurlijk wel aan bepaalde eisen voldoen wil die in aanmerking komen én worden vergoed. In theorie is dat geregeld met een nieuw stichting, die normeert en beoordeelt. Het wachten is alleen op effectuering daarvan. Uitoefening van het bijzonder curatorschap vergt kennis van opvoeding en beschermende en belemmerende factoren daarin, maar ook van de rechtsgang. Uitoefening van de functie kan inefficiënt en tijdrovend zijn, vanwege de logistiek van zittingen en procedures. En als een zaak wordt opgeschort, soms maandenlang, blijft de bijzonder curator verantwoordelijk voor de betreffende kinderen. Dat heeft beroepsethische kanten, maar ook bekostigingsvraagstukken. Daarover spraken wij dinsdag met NVO- en NIP-leden. De conclusie was: laten we eerst samen in kaart brengen wat er zoal speelt en dan bepalen wat we daaraan in verenigingsverband gaan doen. Ter wille, uiteindelijk, van kinderen in de knel.

    Intussen eindigt de reactietermijn voor kandidaten voor de ledenraad. U hoort er komende week hoe dan ook meer over.

    Tot volgende week,

     

    M

  • Eens en niet eens over opleiden in de GGZ, het debat over onnodige labeling en Power in de Praktijk.

    Zondag 11 maart. Drie memorabele bijeenkomsten waren er, afgelopen week. Op initiatief van VWS vond een groot overleg plaats over ‘Opleiden voor de Toekomst in de GGZ’. We waren het in procesmatige zin over veel zaken eens: we zouden een top 10 moeten opstellen van de belangrijkste maatschappelijke en innovatieve vraagstukken waarop opl...

    Lees meer
  • Achterstallig onderhoud en ledenraad

    Zondag 4 maart. In een groot deel van het land was het voorjaarsvakantie. Op het bureau merken we dat meestal wel. Bij ons was maar een enkeling met vakantie, maar er zijn in zo’n periode veel minder overleggen. Dat kwam goed uit, want veel van ons kampen met het nodige ‘achterstallig onderhoud’. En de bestuursvergadering komt era...

    Lees meer
  • POH-Jeugd, thuiszittende leerlingen en richtlijnen

    Zondag 25 februari. Business as usual? Het is maar hoe je het ziet. Deze week publiceerden we het onderzoek naar de praktijkondersteuner huisarts, dat de Universiteit Groningen in opdracht van de NVO uitvoerde. Er is politiek en maatschappelijk de nodige aandacht voor deze functie, die ook met naam en toenaam wordt genoemd in de evaluatie van de Je...

    Lees meer
  • ‘Als ik oud ben en me niet meer herregistreer als klinisch psycholoog, ga ik als orthopedagoog het graf in. Dat geeft rust.’

    Zondag 18 februari. Aan het woord is Resie Bessems, afgelopen vrijdag op het congres Power to the Orthopedagoog, dat ons netwerk LZMG+ ter ere van zijn 25-jarig bestaan organiseerde. De universitaire mastertitel orthopedagoog heb je immers voor het leven. Het was een congres dat ik álle leden van de NVO zou willen laten volgen, zo goed. Vand...

    Lees meer
  • Pedagogiek is overal en de eenheid van het veld

    Zondag 11 februari. Pedagogiek is overal; als directeur van de NVO hoor ik dat te weten. Toch werd ik afgelopen week, overigens buiten die hoedanigheid, weer met mijn neus op de feiten gedrukt. Lees maar. Het thema van deze week is netwerken. Bij de situaties die ik hierboven aanduid. Bínnen de NVO rondom de OG in de BIG. Deels ook in verban...

    Lees meer
  • Facturering, ledenaantallen en dogmatiek

    Zondag 4 februari. Bijna altijd schrijf ik in dit weekbericht over inhoudelijke zaken. Ik ga ervan uit dat dát is wat u interesseert. Maar deze week sprankelde de bedrijfsvoering en liepen medewerkers van ons bureau stralend en soms zelfs stuiterend door de gangen omdat ‘het’ zomaar gelukt was. Dat was zo inspirerend dat mijn wee...

    Lees meer
  • Wet BIG II, kwaliteitskoepel langdurige zorg en op naar een duurzame NVO

    Zondag 28 januari. Wat een commotie roept de voorgenomen opname van de OG in de BIG op. Als NVO bezien we dat met zorg over het imago van het veld en ook met enige verbazing. Hoe kan het dat een zeker zo belangrijk onderdeel van de wetswijziging voor de kwaliteit en de cliënt, uitbreiding van herregistratie-eisen, zo weinig aandacht krijgt? Oo...

    Lees meer
  • OG in de BIG, vluchtelingenkinderen, labelling en de bijzonder curator

    Zondag 14 januari. Deze eerste werkweek van 2018 hadden we er onze handen aan vol; aan DE internetconsultatie: de consultatie over het wetsvoorstel dat de opname van de orthopedagoog generalist in de Wet BIG regelt. Toch was dat niet het enige dat ons bezighield. We selecteerden nieuwe leden voor onze pool die pedagogische rapportages maakt voor vl...

    Lees meer
  • Felice Solidaridad en reflectie

    Felice Navidad. Voor mij heeft deze Spaanse kerstwens een speciale lading. Mijn destijds nog maar zeventienjarige dochter vertrok in september om een jaar vrijwilligerswerk te gaan doen in Chili. Met Kerst en Oud en Nieuw moesten we het dat jaar dus zonder haar stellen. Mijn beste vriendin schreef daarom, bijna levensgroot, Felice Navidad op een be...

    Lees meer
  • Code rood en 'It giet oan'

    Zondag 17 december. Ook de relatie tussen werkgever en werknemer heeft pedagogische aspecten. Wat betekenen 'code rood' voor de weg en een reisadvies van de NS en ProRail voor die relatie? En we houden het nog even bij het weer: it giet oan voor de OG in de BIG! Vrijdagmiddag laat ontvingen we het signaal: de internetconsultatie van het wet...

    Lees meer
  • Krabben of de gunst van het gunnen

    Zondag 3 december 2017. In mijn studietijd was er een heel populair boek: Zen of de kunst van het motoronderhoud. Het is misschien nog wel populair, hoewel ik mijn kinderen er nooit over heb gehoord. Een variatie op die titel schoot mij afgelopen week te binnen als reactie op een akkefietje tussen beroepsverenigingen onderling. Wist u dat krabben i...

    Lees meer
  • Thuiszittende leerlingen, na tien jaar nog een klacht en de pedagogische relatie verbeeld

    Zondag 26 november. Als pedagoog meehelpen om het aantal thuiszitters terug te dringen? Maandagavond beten we de spits af van een reeks regionale bijeenkomsten. Het bestuur en de Tuchtcolleges bespraken woensdag dilemma’s die achter taaie, juridische reglementen schuil gaan. Zoals de vraag wanneer iemand geen klacht meer kan indienen omdat er...

    Lees meer