Wilsonbekwaamheid, nul uithuisplaatsingen en de sprankelende kernboodschap van jeugdprofessionals

Zondag 2 december Wilsonbekwaamheid, nul uithuisplaatsingen en de kernboodschap van jeugdprofessionals waren de centrale thema’s van maar liefst drie bijeenkomsten deze week. Het wetsvoorstel dat de OG opneemt in de Wet BIG ligt bij de Tweede Kamer. Met als beoogde inwerkingtreding 1 januari 2020. Daarmee zijn we écht een flinke stap verder. Óp nar inwerkingtreding op 1 januari 2020. 

Jeugdprofessionals die kort en krachtig presenteren wat de kern van hun werk is, dat was het doel van de workshop vrijdagmiddag, de hekkensluiter van deze week. Tien professionals (orthopedagogen, psychologen en hbo-jeugd- en gezinsprofessionals) mengden zich met bestuurders, beleidsmakers en vertegenwoordigers van cliëntorganisaties. Ze wisselden ervaringen uit, vertelden hun verhaal aan elkaar en al doende scherpten de jeugdprofessionals hun kernboodschap aan. Enkelen van hen presenteerden die aan de groep als geheel. Wat een energieke bijeenkomst en wat leuk om op die manier met elkaar te praten. Eén kritische kanttekening: de tijd was te kort. We hadden nog uren door kunnen gaan. Samen met mede-initiatiefnemer SKJ en met BPSW en NIP zal de NVO zich beraden op de vraag of en hoe we hiermee verder gaan.

Op diezelfde vrijdag ook al een andere mooie bijeenkomst: het congres over uithuisplaatsing dat ons netwerk studenten en starters organiseerde. Omdat ik ’s middags de workshop had waarover ik hierboven schreef, kon ik er alleen de ochtend bij zijn. In dát deel kwam zo mooi naar voren dat en hoe uithuisplaatsing een zwaarwegende beslissing is, die ingrijpend is voor kinderen, ouders én de betrokken professionals. Beter is natuurlijk voorkomen. Daarom kwam de ‘Beweging van Nul’ ook ter sprake; we streven naar NUL uithuisplaatsingen. Is dat realistisch? Misschien niet. Is het wenselijk? Ja, zeker. Dus we moeten ernaar streven. Door kennis over wat werkt en over wat kán beter te benutten, kunnen we meer bereiken dan we nu doen.

Op de bijeenkomst over wilsonbekwaamheid boden NVO en NIP het beroepscompetentieprofiel van gedragswetenschappers in de gehandicaptenzorg aan. Een mooi moment waar we met elkaar lang naar toe hebben gewerkt. Helaas werd de bijeenkomst, met zo’n belangrijk vraagstuk, geconfronteerd met pech en overmacht. Een aantal sprekers was op het allerlaatste moment verhinderd. Daarom bood de bijeenkomst niet voor iedereen wat we ervan hoopten en verwachten. Heel jammer en heel vervelend. We beraden ons op wat we gedupeerde deelnemers kunnen bieden en laten hen dat zo snel mogelijk weten.

Het wetsvoorstel dat de OG opneemt in de Wet BIG ligt, als onderdeel van de aanpassingswet Zorg en Dwang, bij de Tweede Kamer. Een grote volgende stap in dit traject, waar we heel blij mee zijn. U las er al over ins onze nieuwsbrief. Nog voor de Kerst zetten we, samen met VWS, een traject op voor de verdere uitwerking en invoering. Er moet in korte tijd nog veel gebeuren, ook om antwoord te kunnen geven op vragen die u ons inmiddels stelt over de overgang tussen het verenigingsregister naar een wettelijk register: Kan iedereen over, ongeacht de opleidingsroute die is gevolgd? Wat betekent dit voor professionals die nu in opleiding zijn? Tegelijkertijd toont u steeds meer onbegrip over het feit dat de poorten van het regiebehandelaarschap ondanks dit concrete perspectief en ondanks de wachtlijsten voor onze beroepsgroep gesloten blijven. De NVO heeft zich overigens altijd op het standpunt gesteld dat BIG-registratie geen voorwaarde hoeft et zijn om deze taak goed te kunnen vervullen; het gaat erom wie aantoonbaar gekwalificeerd is om specifieke zorgvragen van specifieke cliëntgroepen te kunnen behandelen. En dat kunnen ook professionals zijn van wie de kwaliteit op een andere manier dan via BIG-registratie is geborgd.

Alles wijst erop dat we tot de Kerst nog een eindspurt voor de boeg hebben.

Tot volgende week

M