Wet BIG II, kwaliteitskoepel langdurige zorg en op naar een duurzame NVO

Zondag 28 januari. Wat een commotie roept de voorgenomen opname van de OG in de BIG op. Als NVO bezien we dat met zorg over het imago van het veld en ook met enige verbazing. Hoe kan het dat een zeker zo belangrijk onderdeel van de wetswijziging voor de kwaliteit en de cliënt, uitbreiding van herregistratie-eisen, zo weinig aandacht krijgt? Ook al belangrijk voor kwaliteit, maar hier met vereende samenwerking, is de oprichting van een kwaliteitskoepel voor de langdurige zorg, waar ontwikkeling en onderhoud van richtlijnen wordt ondergebracht. Als NVO bestaan we bijna 56 jaar. Maar we zijn nog niet ondergebracht in het landelijk archief van gedragswetenschappers. Daar gaat verandering in komen.

VWS moppert er al over: de artsen hebben onderling ook wel eens mot over onderlinge positionering, maar anders dan klaarblijkelijk in de ggz hoeden zij zich er wel voor dat breeduit te etaleren. Voor ons als NVO is het ook verbazingwekkend. Maar belangrijker nog: de voorgenomen wetswijziging BIG II bevat ook het voorstel herregistratie-eisen uit te breiden met deskundigheidsbevordering. Alle betrokken beroepsverenigingen, en dat zijn er heel veel, juichen dat van harte toe. Kwaliteit wordt niet alleen geborgd met werkervaring. Een cliënt heeft recht op een actueel vakbekwame professional en dat vergt naast werkervaring voortdurende nascholing. Bijna alle beroepsgroepen kennen daarom naast het BIG-register een kwaliteitsregister. Ook onze orthopedagogen, zowel de basisorthopedagogen als de orthopedagogen generalist, worden periodiek getoetst op voldoende relevante werkervaring én deskundigheidsbevordering. De voorgestelde wijziging heeft dan ook consequenties voor die kwaliteitsregisters; de minister wil dat inschrijving in zo’n kwaliteitsregister een onnodige dubbeling met het BIG-register voorkomt;  herregistratie bij zo’n kwaliteitsregister geeft dan ook vrijstelling van herregistratie bij het BIG-register. Logischerwijs zijn er ook risico’s: hoe houden de kwaliteitsregisters van de beroepsgroepen, die ook in de toekomst vaak nog iets strenger blijven dan het BIG-register, bestaansrecht? In onze NVO-reactie op de internetconsultatie zullen we daar ook op in gaan.

Drie beroepsverenigingen die betrokken zijn bij de langdurige zorg sloegen de handen ineen en hebben een ambitieus plan om op korte termijn een ‘kwaliteitskoepel’ op te richten. Met die naam zijn we met z’n allen nog niet helemaal gelukkig; die zou meer moeten aanduiden waar het concreet over gaat. Dat is de ontwikkeling en het onderhoud van richtlijnen. Voor de gehandicaptenzorg wordt daar op dit moment al hard aan gewerkt. We zetten ook vraagtekens bij drie adviesraden: van professionals, van cliënten en van werkgevers. Zoveel bestuurlijke drukte, is dat wel nodig? Maar dat is uitwerking. De hoofdmoot van de ambitie krijgt brede steun. Keer het ook eens om: wat zou er gebeuren en nog belangrijker, wat zou er niét gebeuren als we zo’n ‘koepel’ niét zouden oprichten? Fijn dat het ook zo kan.

Een jarenlang gekoesterde ambitie van onszelf als NVO is om onze wordingsgeschiedenis en onze producten onder te brengen in het landelijk archief voor gedragswetenschappers. Zo blijven we, ook voor het nageslacht, bewaard. En kunnen mensen onderzoek naar tal van aspecten van het werk van de vereniging en haar leden doen. Alleen: ons interne archief is gehavend, door onoplettendheid en door verhuizingen. Het maken van een historisch archief is een vak. Dat kunnen wij op het bureau niet, nog los van het feit dat de tijd ons ontbreekt. Het bestuur van het landelijk archief vond archivering van ons als beroepsvereniging zo belangrijk dat het ons gaat faciliteren. In de persoon van de directeur! Onze mond viel open en natuurlijk pakken wij die kans met beide handen aan. Vanaf maart gaat het project van start. Op naar een duurzame NVO.

Tot volgende week,

M