Van 'zij' tot 'ons': over netwerken en verbinding

Zondag 16 december. Hét beeld van deze week: hoe ‘zij’ tot ‘ons’ kan worden. Omdat we allemaal deel uitmaken van duizenden netwerken. Dat beeld presenteerde Resie Bessems op de herhaling van ‘Power tot the orthopedagoog’, afgelopen vrijdag. Nog meer verrassend communicatieadvies, afgelopen week: breng de boodschap versnipperd. :-) De ledenraad kwam donderdag voor het eerst bij elkaar nadat het wetsvoorstel om de OG op te nemen in de wet BIG naar de Kamer is gegaan. Blijdschap, trots, complimenten aan ons allemaal overheersen. Dat neemt niet weg dat er vragen zijn over de verdere uitwerking. Ook dit gaat over ‘ons’: kan iedereen mee?

Stel je een beeld voor van groepen mensen die binnen komen lopen en zich groepsgewijs opstellen: verzorgende beroepen, managers, mensen (vooral mannen) die je in het donker niet tegen zou willen komen, jongeren. Wat bindt hen? Nou, van alles. Want dan gaan die groepen zich herordenen. Tot mensen die van bloemen houden, mensen die pleegouder zijn, mensen die hardlopen, mensen die van Kerst houden. Of juist niet. De schotten die er aanvankelijk onzichtbaar stonden, vallen helemaal weg. Iedereen ontspant. Iedereen gaat lachen. ‘Zij’ wordt ‘wij’. Of ‘ons’. In allerlei vormen. Over verbinding gesproken. Over je oordeel uitstellen. De Deense televisie maakte de clip. En wij kregen hem dankzij Resie te zien.

Deze dag was een herhaling van die van februari. Ik woonde hem opnieuw bij en greep mijn kans om deze keer een andere workshop te doen. En ik ben in mijn mening gesterkt dat deze dag een must is voor iedereen die profilering van de orthopedagoog een warm hart toe draagt. En zéker voor wie dat zelf moet doen, bij de gemeente, bij een werkgever, bij wie dan ook en waar dan ook. En los daarvan: het is zo’n leuke en inspirerende dag!

De ledenraad stelde donderdag ons strategisch beleidsplan vast. Mét een aantal amendementen. In vier pagina’s zeggen we een heleboel. En dan nog iets eens genoeg. Hoe breng je dat nou over? Nou, door steeds stukjes en beetjes over het voetlicht te brengen. In verschillende media. Het was de eerste keer dat we van het advies kregen om niet-samenhangend te zijn. Maar natuurlijk ís die samenhang er wel. Dat gaan we ook visueel uitdragen. Hoe? Dat ligt dan toch in handen van mensen die met frisse ogen naar dit document gaan kijken. Ik kijk uit naar waar ze mee gaan komen. En huiver voor de meer dan terechte vragen die ze natuurlijk gaan stellen over wat we nou preciés bedoelen.

De OG in de BIG. De ledenraad heeft heel begrijpelijke vragen. Over wie straks de opleidingen gaat  accrediteren. Over hoe we zelfstandig gevestigden, waarvan we vinden dat die een aanvulling in het stelsel zijn, vanwege de variëteit, keuzevrijheid en nabijheid die dankzij hen wordt gerealiseerd, de mogelijkheid blijven geven mee te doen. Over de vraag of degenen die een individueel traject volgen kunnen instromen in het straks wettelijk register. Op sommige vragen hebben we een klip en klaar antwoord. Op andere nog niet. Behalve dan natuurlijk dat we ‘wij’ en ‘ons’ zijn en ons uiterste best zullen doen om dat zo te houden. Intussen werken we ons slagen in de rondte om alles wat er allemaal moet gebeuren procesmatig en inhoudelijk in de steigers te zetten.

Zoals een collega op ons bureau onlangs zei: ‘Ze hebben stiekem de tijd veranderd. Die gaat gewoon opeens veel sneller.’ En zo is het maar net. Misschien gaat-ie in 2019 weer zijn gewone tempo hervatten. Hoop doet leven, nietwaar?

Hoe dan ook is dit het laatste weekbericht van 2018. Na de eerste werkweek van januari meld ik mij weer. Tot dan!

M