Stroomlijning Richtlijnen, SKJ overstijgen en intermurale samenwerking

Maandag 2 april. Een goed initiatief van NJI: alle actoren die zijn betrokken bij richtlijnen jeugdhulp bij elkaar halen. Dat gebeurde maandagmorgen; betrokkenen bij richtlijnen jeugdhulp, jeugdgezondheidszorg, huisartsenzorg, generieke modules, richtlijnen verstandelijk gehandicapten en handreikingen voor licht verstandelijk gehandicapten kwamen bijeen. Niemand realiseerde zich de veelheid aan richtlijnen, lang niet iedereen wist zelfs van elkaars bestaan, iedereen herkende zich in een gebrek aan onderlinge afstemming en iedereen wil dat waarvoor richtlijnen zijn bedoeld, kwaliteitsborging van het werk van professionals, in het vizier houden. Ook iedereen weet wel zo ongeveer dat richtlijnen een vorm van kwaliteitsstandaarden zijn, maar dat onder dat begrip nog méér hangt. En iedereen wil wel zich samen oriënteren op hoe het beter kan. Dat is winst Veel winst. Hoe precies is nog de vraag; daarvoor moeten we met z’n allen eerst meer overzicht krijgen van het ontstane speelveld. Daarvoor beleggen we nog voor de zomer een tweede bijeenkomst. Verder stond deze week in het teken van andere professionalisering jeugd en van een bestuursheidag.

Richtlijnen zijn, mits werkbaar en hanteerbaar voor professionals, een vorm van professionalisering. Maar we willen méér als het gaat om professionalisering. De 24-uursconferentie van de week daarvoor zette daar ook lijnen voor uit: we willen dat professionals náást cliënten en gezinnen staan en hen daadwerkelijk verder helpen, dat zij dat kennisgestuurd doen en dat zij dat kunnen doen in een omgeving die innovatie steunt en dus enige vorm van risico, van vallen-en-weer-opstaan, incalculeert en in dat opzicht veilig is. Dat is natuurlijk nog heel algemeen. SKJ en de beroepsverenigingen samen willen dat echter, voor de middellange termijn, handen en voeten geven. Daarvoor sloegen we dinsdag, in nog heel kleine kring, een paar piketpaaltjes.

Onze bestuursheidag koerste ook al op de middellange termijn: als grote bedreiging werd gezien dat het beroep wordt ingevuld door financiers die niet deskundig zijn. Waar leiderschap en koploperschap ontbreekt, zijn wij als NVO één van degenen die die handschoen moeten oppakken. Met onze sterke kanten, die al zichtbaar zijn: inzetten op concrete, politiek-maatschappelijke thema’s, met onze kennis en kunde op het gebied van registratie en beroepsethiek en, als altijd, met als kern de (niet zo makkelijk over te dragen) waarde van de pedagogiek. Die méér is dan aardig zijn, die gaat over harde en meervoudig-complexe opvoedsituaties. En wat we (nog) beter moeten doen? In formatie vliegen als ledenraad, bestuur en bureau. Ganzen vliegen 70% sneller als ze in formatie vliegen. Dat kunnen wij ook!

En over formaties: wij groeien als bureau. Niet zo heel hard, maar hard genoeg om uit ons pand te knappen. Dat geldt ook voor collega’s in ons pand. Met als gevolg dat we op dezelfde ruimte azen. Dan kun je elkaar letterlijk de tent uitvechten. Maar dat wil niemand. We willen allemaal hier blijven en niemand zou eruit moeten. Hoe los je dat nou op? Met een gezamenlijke afspraak met een architect. Onze NVO-vleugel zal worden gemoderniseerd. Uit nood geboren, maar nu al van harte omarmd; het zal er beter en mooier door worden. Gastvrijer, opener, meer een eenheid. We zouden ook niet allemaal een eigen stilteruimte moeten willen hebben. We wíllen immers dat onze medewerkers bij elkaar over de vloer komen? Zo kan het ook. En dan ligt er opeens weer een leuk project in plaats van een knellende situatie.

Zo kun je het paasweekend wel in!

Tot volgende week,

M