Spel is orde: ode aan de pedagogiek

Zondag 16 september. Wat valt er nog te zeggen over de Dag van de Jeugdprofessional, afgelopen vrijdag, in het Beatrixtheater? Een sprankelend en professioneel festijn, waarin samenwerking op lokaal niveau centraal stond. Lees alle tweets, zou ik zeggen; die geven samen vanuit tal van perspectieven een beeld van deze veelzijdige kleurige dag. Volgend jaar mogen we weer, dan op, jawel, vrijdag de dertiende. De oratie van Maretha de Jonge was, ongelooflijk maar waar, een vergelijkbaar hoogtepunt op dezelfde dag. En dan liep er nog een basisorthopedagoog bij ons binnen…

Over Livia, zeven jaar, die al vier jaar zwijgt. Als ze niet thuis is. Over het feit dat 90% van ons onderzoek naar kinderen en jongeren plaats vindt op 10% van de wereld. Over het belang die kennis te verspreiden over de wereld en ook op de rest van die wereld te leren. Over de geschiedenis van de pedagogiek. Over het leren van erudiete voorgangers. Over precies honderd jaar later op dezelfde plek mogen staan. Over familielijnen. Een definitie van pedagogiek. Over het feit dat spel orde is. Over een strijd van honderd jaar over de vraag of dit wetenschap is.

Een parel voor het vakgebied, deze prachtige oratie, die ik niet anders kan weergeven dan door dit soort doorkijkjes. Verplichte kost voor elke pedagoog, zou ik zeggen. Lezen! 

Helaas viel deze oratie samen met het eind van de Dag van de Jeugdprofessional. Daarom heb ik het slotdebat gemist. Uit de tweets maak ik op dat Erik Gerritsen een nieuwe hashtag introduceerde als antwoord op de vraag: Lokale Samenwerking #hoedan? #Zodus. Een krachtige samenvatting. Want de hele dag straalde uit ‘Zo kan het ook!’ Trots ben ik, op diverse NVO-leden die mét partners uit hun stad of hun regio lieten zien hoe het ook kon. Saskia Blom, samen met een huisarts en jeugdhulpwerker over het realiseren van een POH-Jeugd. Marieke Beentjes, over de samenwerking tussen onderwijs en zorg. Trots ben ik op het feit dat SKJ, de BPSW, NIP en NVO het dit jaar voor de tweede keer samen voor elkaar hebben gekregen. De standaard-reactie die je áltijd hoort bij good-practices: ‘Maar bij óns kan dat niet, want…’ kwam zo her en der ook langs. Samenwerking is moeilijk, kwam gelukkig ook naar voren in het ervaringstheater. Niets leuker dan samen werken aan een doel. Totdat ego’s de kop op steken, ideeën verschillen, belangen gaan spelen, je autonomie moet inleveren, plaats moet maken. Juist dan komen onze duisterste kanten naar voren, denk ik wel eens. Daar boven uit stijgen is een kunst op zich. Maar dat en hoe dat kan, lieten onze professionals in het jeugdveld vrijdag zien.

En dan die basisorthopedagoog die afgelopen week binnen liep. Daar ga ik op deze plek nog niets over schrijven. Dat beeld bewaar ik om met u te kunnen delen op de basisorthopedagogendag, op 12 oktober. Maar geloof me, dat was ook een voorbeeld van #hoedan? #zodus!

Tot volgende week!

 

M