Samen dwang bedwingen...

Zondag 13 oktober. Kunnen we dwang bedwingen? In onze ambities in de gehandicaptenzorg, de jeugdhulp, onderwijs en de ggz zijn opvallende overeenkomsten. In onze aanpak ook. Op het bureau staken we daarom de koppen bij elkaar. We spraken met de NVO-tuchtcolleges over hun toekomst.  Last but not least ging het  donderdag op het jaarcongres van de Raad voor Volksgezondheid en Samenleving over plezier van professioanls in hun werk .  

Het valt ons op dat we in diverse domeinen bezig zijn met het bedwingen van dwang. In de gehandicaptenzorg, de jeugdhulp , onderwijs en de ggz hebben we dezelfde ambitie. Zo min mogelijk dwang en als het dan toch echt moet, dan uiterst zorgvuldig en zo snel mogelijk weer afbouwen. In al die domeinen leren we hoe we dwang kunnen voorkomen; door vroege signalering, vroege interventie, ambulante zorg en systeemgericht werken. Als opname toch nodig is, blijkt er heel veel voorkomen te kunnen worden door verbetering van het leefklimaat in de instellingen. In de jeugdhulp zijn er spectaculaire resultaten; stoppen met separeren kán. Dat vergt wel sterke sturing en begeleiding, scholing van professionals en afspraken maken over risico’s. En tijd natuurlijk. Pedagogen werken in de domeinen waar deze ambitie, al dan niet wettelijk geregeld, sterk leeft. Omdat ze zij uitstek systeemgericht zijn, kunnen ze er een bijdrage aan leveren. Wat niet wil zeggen dat ook zij geen scholing en begeleiding nodig hebben om die bijdrage te kúnnen leveren. En zeker ook: van elkaar kunnen leren.  Op het bureau staken we de koppen bij elkaar. Kunnen we er in 2020 een domeinoverstijgend speerpunt van maken?

Van heel andere orde was het overleg dat we woensdag met de voorzitters en secretarissen van onze tuchtcolleges voerden. De opname van de OG in de Wet BIG brengt de nodige veranderingen met zich mee, ook voor de tuchtcolleges. Straks kunnen belanghebbenden, als het over de orthopedagoog-generalist gaat, ook klachten indienen bij de BIG-tuchtcolleges. De NVO-colleges kunnen, als dat het geval is en dezelfde zaak wordt bij het NVO-college ingediend, die zaak aanhouden. Maar er zijn zaken die bij het regionale BIG-college niet ontvankelijk worden verklaard, maar wel door de NVO-colleges in behandeling worden genomen. Zoals die bijzonder interessante zaak waarover het NVO-College onlangs uitspraak heeft gedaan: een pedagoog die door haar handelen relaties tussen samenwerkende organisaties schaadde en daarop tuchtrechtelijk aanspreekbaar bleek. En natuurlijk kunnen belanghebbenden bij de NVO-colleges klachten indienen over de master-pedagogen. Dat kan niet bij de BIG-colleges. De rollen en verhoudingen tussen NVO-bestuur, -bureau en de Colleges blijven ook een aandachtspunt; hoe versterken en steunen we elkaar vanuit onze eigen rollen en taken? En in het verlengde van zo’n overleg komen er ook altijd ideeën boven, die overdenking vergen. Zoals de vraag of de term ‘tuchtrecht’ zou moeten worden vervangen door ‘verenigingsrecht’. Klinkt heel anders….

Bij het jaarcongres van de Raad voor Volksgezondheid en Samenleving (de RVS) ging het over de agenda van de Raad, de komende periode. Het werkplezier van de professional staat met stip op één. Wat kunnen we doen om dat werkplezier te bevorderen? Vertrouwen en ruimte geven, is de eerste reactie. Zeker. Daarmee kunnen we niet alleen werkplezier bevorderen, maar ook, door minder regels en procedures, werkdruk verlichten en koste besparen. Daarmee zijn we er niet, bleek tijdens één van de sessies bij het congres. Zorg is een schaarste-goed; dat goed verdelen vergt een voortdurende dialoog tussen met bestuurders, leidinggevenden, professionals en cliënten. Dat geldt overigens niet alleen omdat het een schaarstegoed is; samen het gesprek voeren over wat we onder goede zorg verstaan geeft kwalitatieve kaders en richting. En dan zijn we weer terug bij het begin: zo moeten we onder andere samen een dialoog voeren over de vraag hoe we dwang bedwingen.

Tot volgende week,

M