Win-win-situaties en de mooie dingen die daaruit voort komen

Zondag 28 april. Het symposium over gezinnen in multi-probleemsituaties van afgelopen donderdag was nou typisch zo’n voorbeeld van een win-win-situatie en mooie dingen die daaruit voort komen. Samen met het NIP, de NVGZP en de NVP beten we de spits af van de tweede fase van het project beroepenstructuur. Het was vanwege de vakanties in een deel van Nederland stil op kantoor en daarom moest en kon ik mezelf wat meer verdiepen in het dossier dyslexie.

Een paar maanden geleden meldde een lid van onze ledenraad zich. Vanuit de universiteit Groningen coördineerde zij samen met een collega een boek over gezinnen in multi-probleemsituaties. U las over het resultaat in onze nieuwsbrief, maar interessant is ook hoe zo’n proces verloopt. Zij en de uitgever wilde de lancering van dat boek wel wat luister bij zetten. Of wij daarin iets konden betekenen. We aarzelden als bureau geen moment. Ja, natuurlijk. Een maatschappelijk heel relevant vraagstuk, waar professionals en gemeenten mee worstelen. En dan benaderd vanuit de optiek ‘kennis’. Alleen, de datum stond al vast. En die viel in een periode dat veel scholen vakantie hebben. We maakten onze borst nat. Op deze termijn was het hard werken om het allemaal naar onze eigen maatstaven voor elkaar te krijgen, onze vaste coördinatoren waren zelf op het moment suprême met vakantie en zouden we wel voldoende belangstellenden kunnen trekken? Om met dat laatste te beginnen: daar hadden we ons geen zorgen over hoeven maken. Booming bleek het. Niet alleen voor onze leden, ook gemeentes toonden belangstelling. Vonden wij het fantastisch dat we een goed inhoudelijk programma kant en klaar kregen aangereikt, net zo blij was ‘Groningen’ met onze expertise. Hoe blij kun je met elkaar zijn. En hoe grappig dat één van de organisatoren verbijsterd was om zelf bloemen te krijgen, omdat hij verwacht had dat die voor één van mijn collega’s zou zijn geweest. Wat overigens terecht zou zijn geweest … šŸ˜Š. Voor de deelnemers was het mooie nieuwe boek inbegrepen in de deelnameprijs. Wat wil je nog meer?

Bijna helemaal aan het begin van zo’n proces was de bijeenkomst van de stuurgroep beroepenstructuur. Niet helemaal, natuurlijk, want fase 1 ligt achter ons. Nu VWS het project materieel én immaterieel steunt, kunnen we fase 2 starten. Echt inhoudelijk was het natuurlijk nog niet. We zetten nu eerst de structuur en het proces in de steigers. Maar ook dat was veelzeggend. Op de vraag van het bureau dat ons ondersteunt wat wij, als vier beroepsverenigingen en P3NL nodig hebben om open te kunnen zijn, keken we elkaar vragend aan. Hoezo? We hebben er al een trajectje op zitten, samen. Het is een teken aan de wand dat we over een explosief onderwerp als dit nog steeds samen in volledige harmonie en wederzijds respect aan tafel zitten. Zij het dat we het inhoudelijk echt niet altijd eens zijn… Hoe mooi zou het zijn als we over twee jaar ook dit een win-win-project zouden kunnen noemen.

En dan een onderwerp waar het WEL over inhoud gaat: dyslexie. De Inspectie van het Onderwijs besteedde er in de ‘Staat van het Onderwijs’, dat een paar weken geleden werd aangeboden aan de Tweede Kamer, aandacht aan. In bredere zin, want het gaat niet alleen om dyslexie, maar om zwakke spellers en lezers die extra ondersteuning nodig hebben op school. Eind deze week stuurde Hugo de Jonge onderzoeksrapporten over jeugdhulp aan de Tweede Kamer. Die twee thema’s staan niet los van elkaar; zwakke spellers en lezers kúnnen last hebben van dyslexie en behandeling daarvan valt onder de Jeugdwet. Maar gemeentes wijzen er o.a. op dat zij geen grip hebben op aanpalende domeinen, zoals onderwijs. En dan zijn we o.a. bij de ketenrelatie dyslexie. OCW en VWS vroegen aan betrokken partijen om eens wat ideeën te lanceren hoe we dit (nog beter) kunnen organiseren. We hebben samen veel kennis, maar om die in snelkookpan-tempo te bundelen en te ordenen, dat vergt wel iets van ieder van ons…

Tot volgende week,

M