Over allianties gesproken... de era van de orthopedagogiek is begonnen

Zondag 17 november. Een prachtig orthopedagogisch afscheidssymposium bij Rino Zuid was de fonkelende uitsmijter van de afgelopen week. Die week begon al op zondag met een ‘insmijter’: een gezamenlijk pleidooi van het bestuur van P3NL om de orthopedagoog-generalist in positie te brengen als regiebehandelaar in de ggz. Het was ook een ontmoetingsweek tussen directeuren: de directeuren van alle verenigingen die lid zijn van P3NL kwamen bijeen, dat gold ook voor de directeuren die betrokken zijn bij SKJ en donderdag hernieuwde ik mijn kennismaking met de nieuwe inhoudelijk directeur van Rino-Noord, die voor mij helemaal niet nieuw was – nog maar kort geleden was zij één van mijn collega’s binnen P3NL.  

Waarom was het zo mooi, het afscheidssymposium van hoofdopleider OG, Paul Termaat? Misschien omdat het op alle mogelijke manieren verbinding liet zien. Verbinding tussen mensen die elkaar inspireerden om gezinnen en kinderen hulp te bieden en wat daar allemaal uit voort is gekomen. Verbinding tussen iedereen die daar die vrijdagmiddag was in hun trots op en waardering van Paul. Verbinding met Paul als persoon toen hem, voor hem onverwacht, de ridderorde werd uitgereikt. En verbinding in onze beroepstrots op wat inhoudelijk werd neergezet en wat ons beroep kenmerkt. Verteld door een voormalig wethouder en nu bestuurder van een grote organisatie voor gehandicaptenzorg, in de vorm van een vlammend betoog met talloze voorbeelden over systeemtheorie en een wetenschappelijk gefundeerd pleidooi voor allianties, een alliantie tussen behandelaar en cliënt is extra bijzonder als dat gaat om een alliantie met een hele gezin. Stuk voor stuk waren het verbeeldingen voor dat waar het in ons beroep altijd over gaat: de (ontwikkelings- en opvoedings)relatie. Het was één van de weinige keren dat het mij speet dat ik mij hierin niet verder heb verdiept, maar alleen ‘mijn boerenverstand’ heb leren gebruiken :-).

Op diezelfde bijeenkomst vertelde één van onze leden mij over waar zij tegen aan loopt bij haar sollicitatiepogingen in de ggz. Als je nét weer hebt gehoord hoe mooi, waardevol en uniek ons beroep is en dús wat een waardevolle aanvulling onze beroepsgroep kan zijn, is dat extra schrijnend. We doen er alles aan, als NVO, maar de buitenwereld is soms erg weerbarstig. Het voelt als tekortschieten, als je dat moet vertellen. Toch was ik ook heel blij en heel trots dat zondagmiddag een bericht van het bestuur van P3NL uitging, dat zich als één man achter ons als NVO opstelde om de orthopedagoog-generalist als regiebehandelaar op te nemen in het Model Kwaliteitsstatuut ggz. Een grote steen die met vaart en doelgericht in de vijver werd geplonsd. Het gaat om het effect, om het resultaat, en dat is nog niet duidelijk. Maar het gezamenlijke signaal is afgegeven, de vuist is gemaakt. Over allianties gesproken…

Donderdagmorgen stapte ik op een in herfstkleuren getooid Leidseplein in Amsterdam uit de tram om een ex-collega te ontmoeten die nu inhoudelijk directeur bij Rino-Amsterdam is. Het werd een geanimeerde hernieuwde kennismaking. Vanuit haar nieuwe rol is zij buitengewoon geïnteresseerd in een paar ontwikkelingen bij ons als NVO. Als ex-directeur van een wetenschappelijke vereniging gaat zij voor kwaliteit en kent zij de rol van een beroepsvereniging daarin. Ze weet ook dat en waarom je soms strak moet zijn in het toepassen van regels en voorzichtig in het maken van uitzonderingen. Over allianties gesproken: hier ligt er één voor het oprapen…

Tot volgende week

M