Ouderschap: vroeger en later is 'nu'

Zondag 14 juli. Vroeger is nu en later is nu. Een persoonlijk verhaal over ouders die hulp hadden moeten krijgen. En opnieuw over ouders: een kind van school verwijderen vanwege problemen met de ouders? Dat kan, maar wanneer? En ouders die het beste willen voor hun kind met beperkingen.

Ouders stonden centraal, deze week. Niet zozeer door mijn werk bij de NVO, maar wel persoonlijk en in de Geschillencommissie passend onderwijs. En uiteindelijk heeft het wel allemaal met de NVO te maken, dus schrijf ik erover in dit weekbericht.

Vroeger en later, het heeft allemaal zoveel met ‘nu’ te maken. Wat heb je voor je uitgeschoven omdat lange tijd andere dingen belangrijker leken en waar je nu écht mee aan de slag moet? Ervaring en levenswijsheid zijn een groot goed. Maar er is ook een grens: soms moet je afstand nemen van ervaringen uit het verleden, om te voorkomen dat ze je huidige leven domineren

Deze week overleed een tante. Ze was een eind in de negentig. Een gezegende leeftijd, maar geen gezegend leven. Een moeder die zich, al dan niet terecht, gekwetst voelde door haar jeugd. Die gekwetstheid domineerde in de opvoeding van haar vier kinderen en werkt tot op de dag van vandaag door in de verhoudingen in dat gezin en de levenshouding van die kinderen. Er waren elf broers en zussen, onder wie mijn eigen vader. In hoeverre hebben zij zich gerealiseerd wat daar gebeurde? Heeft iemand hulp aangeboden of gezocht? Dat weten we niet en zullen we ook nooit meer weten. Hier had een pedagoog misschien zoveel kunnen betekenen.

Deze week had ik twee zittingen van de Geschillencommissie. Dat doe ik, zoals ik er altijd bij zeg, op persoonlijke titel. Maar het leert mij zoveel over de praktijk. De moeilijkste zaak was de situatie waarin een school een leerling verwijderde, omdat met de ouders niet te praten zou zijn. Ouders, zo laat bovenstaande persoonlijke ervaring zien, kunnen buitengewoon lastig zijn. Omdat ze hun eigen persoonlijkheid, hun eigen ervaring en vooral ook, hun eigen betrokkenheid bij hun kind meenemen. Op school werken professionals. Ook professionals kunnen op een gegeven moment aangeven dat de situatie hen boven het hoofd stijgt en dat zij ‘handelingsverlegen’ zijn. Maar waar ligt de grens? Tussen wat als professional redelijk is en wat echt niet meer? Wat weegt het zwaarst op welk moment: de aanslag op je collega’s of het belang van het kind?

Dan zijn er ouders die niet zozeer hun eigen gekwetstheid, maar hun eigen kracht inbrengen. Die zich niet neerleggen bij de beperkingen van hun kind. Bewonderenswaardig en lovenswaardig. En vast en zeker komt het dat kind ten goede. Is het dat al ten goede gekomen. Die ouders zeggen ook te strijden voor andere kinderen, in vergelijkbare situaties. De school wijst wel erg makkelijk af. Ouders hebben hun eigen oplossing gevonden: nog een extra jaar speciaal basisonderwijs. Wie er nou ook gelijk heeft, die oplossing had beter een gezamenlijke oplossing kunnen worden geweest. Met respect voor ieders rol, positie en kracht. Dan zouden alle betrokkenen beter het komend schooljaar in kunnen gaan. Want de confrontatie komt toch en opnieuw.

En zo gaan we de zomer in.

Tot volgende week.

M