Langdurig zieke kinderen in ziekenhuizen en revalidatiecentra en het NVO-OG-register als Kwaliteitsregister

Zondag 11 juni. Afgelopen week ging het Plan van Aanpak dyslexie  van NVO, NIP en het Nederlands Kwaliteitsinstituut de deur uit. We hopen dat OCW en VWS dat plan nu snel omzetten in subsidie om een richtlijn op te stellen. Die zal gedragswetenschappers helpen bij het goed diagnosticeren en behandelen van dyslexie en vooral ook  bij het ondersteunen van leerkrachten in het omgaan met zwakke lezers en spellers. Samen met een aantal andere beroepsgroepen pleitte de NVO voor een centrale rol voor beroepsverenigingen in de normering en accreditatie van bij- en nascholing als beroepsgroepen die onder de Wet BIG vallen, zich moeten laten herregisteren. In ons geval zou dat, samen met het NIP en de NVGZP, de gz-psycholoog en daarnaast de orthopedagoog generalist zijn. Dat zou betekenen dat registratie in het NVO-Kwaliteitsregister OG bij herregistratie geldt als ‘voldoen aan de eisen voor scholing en intervisie’. De Dag van de Pedagogiek, die we traditiegetrouw in november organiseren, kreeg inhoudelijk een ‘klap’. Het meest inhoudelijk echter wad het gesprek met het programma Zorg in Perspectief.

De zorg voor langdurig zieke kinderen en jongeren, soms kinderen en jongeren die niet meer beter kunnen worden en dood zullen gaan, staat onder druk. Dat geldt voor ziekenhuizen en, zij het in minder mate, ook voor revalidatiecentra. We weten met z’n allen niet om hoeveel zieke kinderen en jongeren het gaat; cijfers lijken voor de totale doelgroep niet beschikbaar te zijn. We tellen alleen groepen per ziekte. Er is ook geen goede definitie; tellen licht verstandelijk gehandicapte kinderen bijvoorbeeld wel of niet mee? En waar ligt dan de grens. Het thema wilsbekwaamheid en meebeslissen, dat een paar weken geleden al in dit weekbericht aan de orde kwam, speelt ook hier. Kunnen jonge kinderen meebeslissen over wat zij wel en niet willen? De puberteit leidt ook bij deze jongeren tot omstandigheid en het anders willen doen, alleen zijn de gevolgen soms veel ingrijpender. Hoe ga je daarmee om, als ouder en als professional? Voor zelfstandig gaan wonen geldt hetzelfde. Het hoort bij opgroeien en volwassen worden, maar wat als een wat minder hoef voor jezelf zorgen tot grote risico’s leidt? Ouders van juist deze kinderen en jongeren zijn extreem beschermend. Begrijpelijk. Maar ja, ook deze kinderen en jongeren hebben recht op een optimale ontwikkeling. Daarover ging het in ons gesprek met het Programma Zorg in perspectief. Een programma dat projecten ondersteunt en , bij politiek Den Haag lobbiet om jongeren mee te laten beslissen en juist daarom alert is op voldoende gedragswetenschappers in ziekenhuizen en revalidatiecentra.

U komt toch ook bij onze zomerborrel over KOPP-kinderen op 29 juni?

Tot volgende week,

M