Jong en ziek, meedoen en taai-maar-niet-saai

Zondag 19 november. De club van 100: Laurentien van Oranje en Rens Raemakers spraken er. Beiden op hun eigen manier bijzonder. Nog bijzonderder was de opzet. Chronisch zieke jongeren stuurden vooraf hun eigen verhaal naar een klein groepje deelnemers. Dát groepje zette in om en nabij een uur een concreet plan van aanpak op met die  jongere. Handtekening zetten, morgen actie nakomen. Ook iemand die zich niet laat belemmeren door zijn handicap is Vincent Bijloo. Afgelopen week spraken wij hem in verband met zijn optreden voor de NVO, op 14 december. Wat een inspirerend gesprek. Het leverde tal van uitspraken op, die u komende weken terug zult zien als we u op de voorstelling attenderen. Ook via Youtube krijgt u binnenkort een voorproefje. Donderdagavond kwam het Hoofdopleiders Overleg OG bij elkaar, HOOG. Er werden allerlei fundamenten gelegd; voor het opleidingsplan OG, voor onderzoek naar de opleiding en voor de internetconsultatie van het wetsvoorstel actualisering Wet BIG.

Prachtig is het, het scheepvaartcollege in Rotterdam. Op de 13e verdieping, met uitzicht op de Maas, ontmoette, traditiegetrouw op de tweede maandag van november, de club van 100 elkaar. Chronisch zieke jongeren, die ervoor vechten om meer kans te hebben hun opleiding af te maken en een baan te vinden. En mensen, van allerlei herkomst, die iets voor hen willen en kunnen betekenen. Laurentien van Oranje, als ambassadeur en ook als pleitbezorger voor meer voor elkaar open staan. Rens Raemakers, ons jongste Kamerlid, zelf ernstig ziek geweest en ervaringsdeskundige op niet alleen fysieke en mentale pijn, maar ook op niet-mee-kunnen-doen. En daardoor een politicus met een missie, met een boodschap voor die ándere club, die van 150 politici. Verrassend, toch weer wat je concreet kunt betekenen als je er even voor gaat zitten. In mijn geval voor een jonge vrouw die verpleegkundige had willen worden, maar vanwege reuma en de ziekte van Crohn uitviel. Zo ver van mijn bed, dacht ik aanvankelijk. Toch niet. Via mijn contacten met de Vereniging  Verpleegkundigen en Verzorgenden Nederland kan ik in ieder geval informatie achterhalen over welke mogelijkheden er nog wél zijn. Blijft het feit dat het schokkend is hoe weinig opleidingen en leerbedrijven weten als zo’n situatie zich voordoet en hoe snel iemand, die liefde voor het vak heeft, buiten spel staat.

Het was in zekere zin de week van mensen die zich niet buiten spel willen laten zetten. Zo iemand is ook Vincent Bijloo, die zijn eigen ervaringen met speciaal en regulier onderwijs met ons wil delen. Meedoen is ook hier de kern van het betoog. Oplossingen vinden ook. Die oplossingen zijn er, als je open staat. Meedoen met de gymles bleek gewoon te kunnen. Hoe? Dat verklap ik nog niet. Misschien kunt u er alvast over nadenken. Ergens in de komende weken krijgt u een hint en wie weet hoort u het antwoord op 14 december. Moet u zich natuurlijk wel aanmelden….

Taaier overleg was er natuurlijk ook. Tussen een delegatie van het bestuur en een delegatie van de commissie die over registratie en accreditatie van onze basisorthopedagogen gaat. Het ging over onze vastgelegde kwaliteitseisen en het maken van uitzonderingen daarop. Er zijn van die situaties waarin onze vastgelegde regels misschien niet meer functioneel zijn. Maar als je afwijkt, ontstaat er een ongelijke situatie met mensen die wél aan die regels moeten voldoen. Een gesprek dat we in ieder geval, was de conclusie, op deze manier eerder hadden moeten voeren. Het overleg van het HOOG kan ik met de beste wil van de wereld niet taai noemen. Het gaat over pedagogische identiteit, over de vraag of we met z’n allen voldoende inspelen op actuele ontwikkelingen en er zijn een aantal nieuwe gezichten aangeschoven met nieuwe initiatieven. Toch is het in zekere zin wel taai: het kost gewoontijd om met elkaar een goede manier te vinden om daadwerkelijk een opleidingsplan te ontwikkelen.

Taai, maar allesbehalve saai, dus.

Tot volgende week,

M