Zondag 2 juni. Duurzaam, digitaal en vereenvoudiging van de wirwar aan registraties, dat was de uitkomst van onze strategieochtend met het bureau. Een analyse van de sterke kanten en kansen van onszelf als federatie P3NL leidde o.a. tot de conclusie dat we processen anders moeten gaan organiseren. Dat deden we meteen diezelfde week rondom het Kwaliteitsstatuut. Over ‘processen’ gesproken: we zetten een volgende lezing in de reeks ‘Opvoeden tussen theorie en praktijk’ in de steigers. Over weerbaarheid en ouderschap. Maar en passant ging het over écht spraakmakend worden. En allianties aangaan met hén die jouw voorbeeld zijn.

De OV-staking schopte onze heidag, die we als bestuur en bureau jaarlijks samen hebben, in de war. Samen lukte het niet meer om een nieuwe afspraak te maken; dat wordt nazomer. Maar als bureau weken we uit naar maandagmorgen. De verschillende collega’s gaven allemaal een pitch over wat zíj, vanuit hun perspectief, de komende jaren essentieel vinden. Degenen die niet fysiek aanwezig waren, deden dat met een filmpje. Dat leverde boeiende discussies op over het onderscheid tussen ‘going en growing concern’; veel dingen die we doen zijn noodzakelijk en we zouden ten onder gaan als we ze niet zouden doen. Maar ze zijn niet ‘growing’. Wat dat wel is ook als NVO laten zien dat we investeren in duurzaamheid en mogelijkheden die digitalisering bieden nóg beter benutten en wel nú, voordat we een trein gemist hebben. De juiste professional op de juiste plek betekent opkomen voor onze basisorthopedagogen en alert zijn als professionals gaan terugschrikken voor situaties die op henzelf kunnen terug slaan, zoals in het gedwongen kader. En linksom of rechtsom, we moeten registratie begrijpelijker en eenvoudiger voor professionals maken.

Als directeuren hebben we elkaar de afgelopen jaren, in verband van P3NL, beter leren kennen en weten we elkaar beter te vinden. Dat is meerwaarde. Wel moeten we ons nog meer eigenaar voelen van de dossiers waar P3NL op acteert. Dat kan door processen beter te organiseren; samen de inzet formuleren, samen de tactiek bespreken, samen bewaken of de inzet wordt gerealiseerd en als er risico’s zijn weer om de tafel en opnieuw inzet en tactiek bepalen. De trekker kán één van ons zijn en dat is degen die de taak heeft om het proces met de meest belanghebbenden te organiseren. We doen dat nu met het Kwaliteitsstatuut. En dat is hard nodig. Want de drie meest betrokken en grootste leden van P3NL zijn allesbehalve gerust op de uitkomst. En voor alle drie is het vraagstuk waarover hun bestuur zich één dezer dagen over uitspreekt.

In dit weekbericht sprak ik er al vaker over: de lezingenreeks die we met een aantal partners jaarlijks over maatschappelijke opvoedingsvraagstukken organiseren. Inmiddels gaan we al ons zesde jaar in. En nog steeds zijn we niet zoiets als ‘De Rode Hoed’. Dat zou ik wél willen. Afgelopen week zetten we samen met het kenniscentrum LVB en met het Centrum Jeugd Gezondheid de volgende in de steigers. Die vindt pas in december plaats, dus ruim tijd voor organisatie en communicatie. Maar belangrijker was dat mijn eigenlijke ambitie opeens leidde tot een humoristische brainstorm over hoe we dat wél zouden kunnen realiseren. Onze alliantie is goed. Zeker. Maar niet voldoende om te bereiken wat ik zou willen bereiken. Dat vergt heel simpel het onderzoeken van een alliantie met degenen die mijn voorbeeld zijn. Gaan we doen.

Tot volgende week,

M