Eén aanspreekpunt en continuïteit van zorg, ook bij dreigende suïcide

Zondag 19 januari. Suïcide bij jongeren; kunnen we iets doen om dat te voorkomen? Niet altijd misschien, maar één vertrouwd aanspreekpunt en continuïteit daarvan is belangrijk. Afgelopen week ontvingen alle orthopedagogen-generalist een brief die hen helpt bij inschrijving in het BIG-register en een folder over het NVO-Kwaliteitsregister, dat een aanvulling is op die BIG-registratie. Foto’s daarvan duiken met hartverwarmende betuigingen op in LinkedIn. Inmiddels stromen ook de aanvragen voor herregistratie in ons Kwaliteitsregister basis-orthopedagoog binnen. We hakten een knoop door over juridische dienstverlening: binnenkort kunnen álle leden die onder een cao vallen, dus óók als u in het onderwijs werkt, met vragen over uw individuele arbeidssituatie terecht bij FBZ.

Het was volop in het nieuws, de afgelopen week: het rapport 113 over een zorgelijke stijging van suïcide bij jongeren in 2017. En dus ook: kunnen we er iets aan doen? Elke situatie is anders; elke situatie is op zijn eigen manier hartverscheurend, elke situatie vergt de daarbij passende vorm van hulp en ondersteuning. Daarover is in generieke zin niet zoveel te zeggen. Maar de generieke aanbevelingen dié worden gegeven, klinken zorgwekkend bekend: hóór signalen van de jongere zelf, zijn ouders, zijn school… Neem die signalen serieus, zorg dat alle betrokkenen samen komen, zoek de meest passende hulp, als dat nodig is óók voor de ouders en voor de school,  zorg voor één centraal aanspreekpunt en houd dat, ook als een jongere achttien wordt. Het is dezelfde boodschap die we horen bij vechtscheidingen, kindermishandeling, uithuisplaatsing, kinderen of ouders met een (licht) verstandelijke beperking en al die andere problemen die je niemand toewenst, maar die er wel zijn. En die kúnnen leiden tot een wanhoopsdaad als suïcide.

Ons bestuurslid Annemiek Harder liet ook van zich horen en eigenlijk vergelijkbaar: voorkom al die verschillende hulpverleners, creëer één aanspreekpunt en houd dat voor zover dat enigszins mogelijk is zolang dat nodig is. Dat doet mij denken aan professionals die van baan wisselen en daar natuurlijk ook recht op hebben. Ook afgelopen week was in het nieuws hoe sommige werkgevers er in de zorg tóch in slagen zo aantrekkelijk te zijn dat zich dat rondvertelt en dat ervoor zorgt dat zij hun professionals weten vast te houden. Ook dáár moeten we van leren. Als NVO zoeken we komend jaar naar arrangementen met werkgevers die daaraan kunnen bijdragen.

Op het bureau is het, na alle aandacht die de eindspurt van de inschrijving voor het individuele opleidingstraject orthopedagoog-generalist vergde, nu druk met de beoordeling van scholingsactiviteiten voor ons Kwaliteitsregister basis-orthopedagoog. Over die herregistratie komen ook veel telefoontjes binnen. U vindt het belangrijk, dat blijkt wel. Gelukkig maar, want het op peil houden van uw vakbekwaamheid is essentieel voor het leveren van goede zorg. En dan is het wel zo fijn om door ons Kwaliteitsregister te kunnen aantonen dát u die vakbekwaamheid hebt bijgehouden.

De orthopedagogen-generalist moeten het nu zelf doen; zich aanmelden bij het BIG-register. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat wij hen daarbij niet zouden kunnen en willen helpen. Op veel-gestelde vragen vindt u antwoorden op onze website en als uw vraag daar niet bij zit, helpen we u graag of we geven uw signaal door aan het BIG-register. We zijn er trouwens nog niet helemaal, met die orthopedagoog-generalist. Afgelopen week streed P3NL namens ons weer voor opname in het Kwaliteitsstatuur ggz. We gaan stapje voor stapje voortuit, maar witte rook is er nog steeds niet. En dan terug naar de suïcide waarmee dit weekbericht begon: als ook onze beroepsgroep daaraan een bijdrage kan leveren, als continuïteit wenselijk is van jeugdhulp naar ggz, als ook ouders ondersteuning en begeleiding nodig hebben en daarvoor een vakbekwame regiebehandelaar nodig is, waarom zou je daar dan nog tegen zijn?

Tot volgende week,

M