Context en muziek

Zondag 20 oktober. Leren van tuchtrecht; dat geldt óók voor ons als NVO, voor ons als degene die de normen voor de beroepsgroep stelt. Leren ook van een heel andere beroepsgroep dan de onze, de physician assistents. En er zit zéker muziek in samenwerking met hen. Al bijna 150 aanmeldingen telt onze gezamenlijke lezing in december over weerbaarheid en veerkracht van gezinnen. Ook in dié samenwerking zit muziek.

Vanuit casuïstiek denken over wat tuchtrecht uithaalt, dat was wat we woensdag deden met twee deskundigen, één die als voorzitter en één die als lid van de tuchtcolleges daar nauw bij betrokken zijn. Natuurlijk is en blijft een professional individueel verantwoordelijk voor zijn handelen. Maar de context waarin die professional handelt, is soms wel medeverantwoordelijk. Dat kan een collega zijn die zwaarwegend advies geeft, dat kan de werkgever zijn en zelfs de belanghebbende. Wat hééft de belanghebbende eigenlijk voor belang? Realiseert die zich voldoende wat hij kan en wil bereiken? kan die het soms niet beter zoeken in klachtrecht? En niet áltijd is het de professional die lering moet trekken. Het kan ook zijn dat we als NVO moeten concluderen dat onze eigen normen die duidelijk genoeg of achterhaald zijn. Dan moeten we dié bijstellen. Kortom, een heel zinvolle bijeenkomst, waar we veel aan gaan hebben in het onderzoek naar de ervaringen met vijf jaar tuchtrecht.

Wat zou het mooi zijn als professionals met één druk op de knop een soort portfolio uit ons Kwaliteitsregister kunnen halen. Een portfolio waarmee zij, overzichtelijk en mooi vormgegeven, aan hun werkgever kunnen laten zien wat voor scholing zij hebben gevolgd en welke specifieke werkervaring zij hebben opgedaan. Een droom, die niet zo heel ver weg hoeft te liggen als we die samen proberen waar te maken. De beroepsvereniging van de physician assistents heeft namelijk precies dezelfde droom. Scholing geordend naar de Canmeds-blaadjes van ons beroepscompetentieprofiel? Een kwestie van een knopje in het systeem aanzetten, vertelden zij ons. Wenkende perspectieven, die u als pedagoog gaan helpen bij het bijhouden en aantonen van uw vakbekwaamheid.

Eens in de zoveel maanden zitten we bij elkaar met een aantal partners uit ons pand, de universiteit van Utrecht, het Trimbosinstituut en het Centrum Jeugdgezondheidszorg. Samen organiseren we jaarlijks een lezingencyclus, over opvoeding en ontwikkeling. die gaandeweg steeds meer belangstelling trekt. Er komt in december hopelijk een mooie aan, over veerkracht en weerbaarheid van gezinnen, over het opschalen van geen naar informele naar professionele en gespecialiseerde hulp. Gaan we door, volgend jaar? Ja natuurlijk, vonden we allemaal. En we gaan er een schepje bovenop doen en kijken of we, náást wat we nu al doen, nog meer ‘agendasettend’ kunnen zijn,  nog meer het maatschappelijk debat over opvoeding en ontwikkeling stimuleren. En dan op de manier waarop wíj dat willen: gedegen, met kennis, met nuance als dat kan en stelligheid als dat nodig is.

Soms duizelen die grote doelen me en deins ik er voor terug. Gelukkig is er altijd weer de wereld van alledag waardoor je óók kléin moet denken. Maar dromen en grote doelen geven wel sturing en perspectief aan die kleine stapjes.

M