Je kunt elkaar onbedoeld in het diepst van de ziel raken

25-6-2020

Je kunt elkaar onbedoeld in het diepst van de ziel raken. Dat deden wij met onze podcast thuiszitters. Ouders werden geconfronteerd met een beeld van een kind dat met dwang naar school ging. En wij, die de verbinder tussen leerling, ouder en school bij uitstek willen zijn, kregen het predicaat kindermishandeling. Het spijt ons verschrikkelijk dat we met deze eerste aflevering van een serie podcasts over oplossingen voor thuiszittende leerlingen er zo naast grepen.

Ouderorganisatie Balans en de Nederlandse Vereniging voor Autisme zochten onmiddellijk contact met ons. Daar zijn we blij mee. Komende week gaan we met elkaar in gesprek. Over hoe ouders en orthopedagogen samen kunnen optrekken om verder te komen als het gaat om thuiszittende leerlingen. En hoe wij dat ook als organisaties samen kunnen doen.

De NVO gaat het vraagstuk thuiszitters aan het hart; niet alleen onze leden zijn er actief op, ook op verenigingsniveau is het al jarenlang één van onze speerpunten. We schreven er artikelen over, maakten een korte film, organiseerden regionale bijeenkomsten en ontwikkelden handreikingen voor onze leden, juist omdat we ervan overtuigd zijn dat we nog méér kunnen betekenen dan wat we nu doen. Daarom ook deze serie podcasts: wat kun je doen, ook en misschien wel juist als de situatie uitzichtloos lijkt?

We willen het liefst dat alle kinderen naar school gaan. Dat ze zich daar prettig en veilig voelen en  zich in alle opzichten optimaal kunnen ontwikkelen. Bij de meeste kinderen gaat dat probleemloos. In sommige situaties is het lastiger; dat kan aan de leerling, de ouder of de school liggen en eigenlijk kunnen we ervan uitgaan dat het altijd gaat om het samenspel tussen hen. Dan kan een interventie van een orthopedagoog helpen. En er zijn óók situaties waarin we met elkaar moeten concluderen dat de combinatie van dít kind en een schoolse situatie niet past. Dat zijn gelukkig uitzonderingssituaties, maar ze zijn er wel en ze hebben het recht gezien en erkend te worden.

Een beslissing om niét naar school te gaan is net zo ingrijpend als interventies om dat, soms met veel moeite en kleine stapjes, te blijven proberen. Kinderen hebben recht op onderwijs. Niet naar school gaan betekent dat het onderwijs, tijdelijk of structureel, heel goed georganiseerd moet worden. En zelfs als we dat goed organiseren, mist dít kind tal van dingen die voor schoolgaande kinderen vanzelfsprekend zijn. De coronacrisis heeft ons weliswaar veel geleerd over het nog beter organiseren van afstandsonderwijs, maar daarmee is nog niet alles gezegd.

Wat nu? Is de storm die is ontstaan over onze eerste podcast een reden om te stoppen met aandacht voor dit vraagstuk? Of met het idee om via podcasts ervaringen te delen over hoe het óók kan, hoe het wél kan? De emoties die met dit vraagstuk gepaard gaan, van ouders, leerlingen, hun leerkrachten, de schoolleiders, de professionals en tal van andere betrokkenen, spreken eigenlijk voor zichzelf: dan zouden we die de rug toekeren En dat past ons niet. Wat ons wel past is dat we de discussie voortaan evenwichtiger vorm geven. Daarvoor hebben we concrete ideeën.

Vanavond, 25 juni, spreken bestuur en ledenraad over dit vraagstuk. In de nieuwsbrief van vrijdag 26 juni zullen we op basis van dat overleg vervolgstappen kunnen delen.